بسم رب شهدا

شهید محمود شهبازی یکی از قهرمانان کشتی ایران

 ویکی ازفرماندهان ارزشمند این دیار بود که در عملیات مسلم

 ابن عقیل در منطقه ی سوماربعد از اینکه پنج منطقه ی مهم

 رافتح کردند برای مرحله دوم عملیات آماده می شدند که یکی

 از اسرا درحین تخلیه به پشت جبهه نارنجکی را درون سنگری

 که نوزده نفر از سرداران لشگرمحمد رسول الله (ص)و گردان

 مالک اشتر حضور داشتندانداخت که درصورت منفجر

 شدن فرماندهان زیادی همچون ..........................................

شهید میشدند که محمودخودش راروی نارنجک  انداخت وبا

 عضلات مردانه اش جلوی شهادت افراد زیادی را گرفت

 وخودش شهید شد.

در ادامه ی  عملیات برادرمان شهید داریوش ریزوندی هم بعد

 از فتح آخرین سنگرهای دشمن در آخرین پاسگاهی که مشرف

 به شهر مندلی عراق بود بوسیله ی توپ   مستقیم شهید شد

 واین شعر را در سال 1362 در سالگرد   شهادت این دو

 برادرم سرودم وهمیشه از باز خوانی آن دگرگون میشدم

 ولی تصمیم گرفتم در معرض دید دوستداران

 وپویندگان راه ان دوعزیز قرار دهم هرچند میدانم پر ازایراد

 ادبی است اماهیچگاه درصدد ویرایش آن نکوشیدم انشا الله

 ادیبان وخوانندگان ببخشند وبرای شادی روح شهیدان ارزشمند

 ایران بخصوص این دو شهید عزیز صلوات بفرستند

نزایدمادرگیتی، چو تو محمود زیبایی

                       نباشددرهمه عالم، چو تو سرو سمن سائی

به چوگان کمال ای مه، تو بردی گوی سبقت را

                         به پاکی ولطافت تو، چو مروارید دریائی

نمیردعاشق رویش، که توبرترزعشاقی

                       نپویدغیردرکویش، که تو درخانه می آئی

چومغرب میکند خورشید، نمرده دیگر او جانا

                    طلوعش آنطرف باشد،تو هم شمس دل آرائی

تومحمودی شهید ما ،همه حامد به کوی تو

                     که بی دستار ماهی تو، درآن صحرای فردائی

فتادی در یمی خونین، دراین دنیای وانفسا

                        الی ای یوسف کنعان ،عزیز مصر دلهائی

گل سُرخی شدی زیبا،در این بستان تو ای جانا

                      بدادی رونق بستان ،که تو خونین گل مائی

تومحمودی دراین بستان، که برخالق شدی مهمان

                           گلستان بوی تودارد، الی آهوی ختائی

تو ای آهوی مُشکینم ،شهید دشت خونینم

                        خُتن بی تو نمی بینم، بزایدمُشک بویائی

الی ای ماه بدرما، حجاب افکنده خوش رفتی

                   حجابت جسم بودای مه، که تو الحق پریسائی

بگفتا هاتف ازغیبم ،که برگو وصف این معراج

                        که آن مست لقای ما،چرا داردچنین جائی

زدم ناله که آن محمود،بخون بنوشت این گفتار

                      الی ای عاشقان نبود،شب هجران شکیبائی

(حمید)اینک توهم برگو،که آن مست می وحدت

                چه سان کرده چنین غوغا،دراین دنیای هرجایی

بگفتم جام اَحمر را،چو خوش نوشید در پیکار

                       زدش غُلغُله در عالم، از آن ساغر مینائی

(

 قرارازدل ، چونستانی وبنشینی ، بنشا نند              

 مهار ازعقل من جانا چوبستانی، بستا نند  

 سكوت بینهایت را، دمی برگیر از كوچه

نگاه ازخادمانت را که برداری، بر  دارند

پریش آ ن حالتان را بین، ویلانندُ در كویت

چورویت راتوازعاشق بگردانی، بگردا نند

سحرخیزان عاشق را،كه مشتا قند برمویت

مكن عادت توبرآنها ،پریشانی ،پریشا نند

مددجویان عمرانی .كه موسی را رها كردند

 مكن تشویق انها را،به عریانی،که عریانند  

خداجویان عاشق را،بزن بانگی  حمید  آسا   

    كه این پیغمبران، ازعشق قربانی، قربانند   

میان شاخسار تو، بدان كه لانه می كنم                

 برای دیدن رخت ،سفر شبانه می كنم

نگاه گرم تو بدان، در آن غروب غم زده             

 یگانه خاطره بود، كه من بهانه می كنم

بیا ببین، چه كلبه ای، برای تو کنم به پا               

 رها كنم، فضای غم، كه دل روانه می كنم

اگر شدی جدا زمن، در این فضای بی كسی          

به این امید زنده ام ،كه در تو خانه می كنم

اگر دو دست قلب من، به تار موی بسته شد          

بگو صبور ای( حمید )  فكر شانه می كنم

 آوازه ی زلفین تو،  پُركرده، جهانی 

 لایق نبود ، درپس این، پرده بمانی

محواست، جهانی، به تمنای وصالت 

 ازچین، سرزلف، بدرآی، تو،  مانی

زیبنده نباشد،نگهی سوی تو كردن 

 جاییكه خلایق ،همه ازكوی برانی

افسانه ی شیرین نكند،گوش دل من 

 تانقشه ی فرهاد،براین سنگ نشانی

دیوانگی كوی توارزد،به ری و روم

 تاخرقه ی صنعان،تودراین، دیر تكانی

كُفراست ،دل ازكوی، توبُردن به سرایی 

 وهم است ،بغیرازرخ، زیبای تو جانی

دل بسته ی این جان همه آن، سروچمانست 

 هرچندچوسوسن، شده ام، چند  زبانی

فرض است، اگردیده ی، من خانه سفیداست

 تاپای تودر،دیده ی من هست  زمانی

شیداشدن دل، به یكی ناز، عجب نیست

  آشفته، چومویت شده، افسوس ندانی

زیبایی آن روی، عزیز همه  ی مصر 

 واله كند،وخون تُرنجش،  بستانی

آن چاه زنخدان تو،ای لعبت،  طناز

 صدیوسف دلخسته، درآن جای نشانی

سرگشته شدم من، به سرایت گل نرگس 

  یادآر( حمیدی)كه به راهت، شده فانی

كاروان كه ربه لا                                                                                                                                                                                                                                                                                          

كاروا نیگ   كه فتهَ   ری،   ئوره یلِ  د  نیا   باریه               

                                       سَه ر   سواریگ  ها   نُوای ،  دایم  په ژاره كاریه

ده یشت مه شعر ول كرده ن،صه د  شورمه حشرهاله گیان

                                  هم كه فه ن هاوردِ نَه و،هم  سر و له ش  سه ر واریه

مه عرفت تاچی له گیان،دی عشق ئاگرخه ی له دل

                                              دلنیا پا نا سَه مه یدان ،دل له گیــان بی زاریه

شور صه د   شارِ   شِلِخ  ، ها له  هر یا   هو و یان

                                            زامِ خیـــونِ هه رچی  ئایم، بار یَه ی بِن وا ریه

قافله پا نا وه مه یدان، ده یشت ئاگر   دی وه چو

                                          وه ت به لاگامِــــــد بنه وَه ر،كه ربلا ری وا ریه

یكصدوپنجاو وشَه ش كه س، هه م ته رازخِلقَه تِن

                                     یا نی ئی جِــــن ومَه له ك ،ئمرو  به شه ر ها وا ریه

خوَرخِجا له ت سِر خیه وكِرد،  زَیو له شه رمی  بِرشیا د

                                 خاكِ سیُو ور  بیو  وه خَه زَو ،وه ت ای فه لك زِ نهاریه

ئاو شیرین  شور بیو ، هاو مه زه ی  ئه سریلِ ئَور

                                وه ت مـِـنا لی دیمه  مه ردُم، یَه ی  تِكه ی  من    چاریه

که ئبه ده س نا له زرانی،تا ته ماشا کرد دو ده س

                                 به ین    ئاو  ئلقه مه   ومی دان ، ،عه جو  ئاو  هار یه

خَه نجَه ری  جورِ  غَه ریبیگ، سَه ر دیا  لَه ی سانِ سخت

                               وَه ت  مَه بادا  كُول بِه مینـــم، چیوون  كُولی   تی  ماریه

یه ی كه ما نیگ  دَه س  بِرد و، یه ی  تیرِ سه لِق هَل شِكان

                          وه ت دَه م  و چَه و  دیو رِه نم ، اِی هه ر  سه یـهَ  بی ماریه

دی که مان زانی ئه رای چوه ،تا قیا مه ت خه م بیو وه

                              له  خجا له ت  سه ر  چه مان،  دی  تا  ئه بد  خه م  باریه

یه ی  كُو نَه ی   و ِشكی له ئَوبه ر ،ئور خم  هاورد وه  سه ر

                          وه ت  بزانن  هی كه سان،  بــی ده س   بَه رِم  سه ر دا ریه

تا ئه طه ش ئاو دا له ده س ،دی فرات شه رمه نده بیو

                                 بی  قه رار  بیو   ئاو  عه لقم ،تا   گو مه یل   دل داریه

یه ی  ده فَه  لَو  به رزیه و، مانگی  هه لات  وَه ت  هَه ی  بِرا

                                 دلنیا  بیوم تا    شِـــه نَه فتم،  دَه نگ   شـــین  گا فاریه

تا به لوزه  دا  له  داوان ، ئاگر  ئو  روژه  به زان

                                 تا قیا مه ت سه رد  نیودن  ،چیون  ئه طش  په روا ریه

كاروان  با نگ  دا  له  بال، هی شتاد  و چوار  كه س  بیون  ئه سیر

                                  گام  دِل  دی  ری  نَه كِرد،  وه ت ده یشت پر له خاریه

صه  د  بیاوان  طه ی  كِردن،  صه د شار خاموشان  چَه مین

                               قَه صر  یه ی     مه لعون  نا پاك،      شــایه ت رفتا ریه

خُور  خِجا له ت   بیو  له ئی ،،هفتاد و دِه  خُور  بان  نَه ی

                           نه ی له هِجران  داله  پَی، وه ت  خُور  وه  نه ی ؟دی ئاریه

زیو  له ئَو روژه  دَه مَو  گِرد، هه رچی  خویدن  سیر  نیه ود

                              وه ت  به نور  ای  عا قله یل ،  كه ربُ  و بلا  یه   ژا ریه

زا ر و زیو پر بیو له خییون،دی ده یشت  سیر ئاوه  به زان

                                  له ش  خو ره  سوزه بیو له مه یدان ،دا یه لا ره لاریه

شور صه د  مه شعر له گیان،. بیو  كاروان  عا شقه یل

                                وه ت   به نو رن   وه ی (حمید)،  ئو ریل   د نیا  با ریه

صدای گریه می آید، بیا تا هم صدا گردیم

                                       به ركن كعبه ی دلهاعلی لافتی گردیم

شویم همراز بیداری،به شبهای فراق او

                                    دمی از خود ،برون آییم وباغم آشناگردیم

سُكان كشتی ایمان ،به دست ساقی كوثر

                                     رها گردیم دربادو،به امواجش فنا گردیم

سرود عشق می بینی،كه گُل سرمیدهد امشب

                                        بیا تا همنوای ناله های،مُرتضی گردیم

گمانم شب دگر،ازبودنش شرمنده می باشد

                                        بیا تا راز دار،صاحب فرق دوتاگردیم

دگرازدوری جانان،چوجانش برلب آمد او

                                 بیا كز هُرم انفاسش،دمی چون كربلا گردیم

چه تنهایی حُزن انگیز،بشُدمُستولی جانم

                                  بیا تا قسمتش سازیم،چرا از او جُدا گردیم

شبیه سایه ای آمد ،میان كوچه های غم

                                    بیاخورشیدرا پایین،كشیم ورهگُشاگردیم

چراكعبه گریبان را،زشوق روی اوبشكافت

                                      بیا تا ماهمه یكدم،چو كعبه باوفا گردیم 

گریبان چاك كُن ای جان،شقایق برزمین آمد

                                  بیا كَز هجر روی گُل ،رفیق اشكها گردیم

قمردرعقرب است ای جان،خُدایا پس قیامت كو

                                كه شب با روز درآمیخت،پیشانی دوتا گردیم

همان لحظه كه پهلویم،شكست ازباد پاییزی

                                بیاهمسان اسماعیل،ذبیحی ماسوی گردیم

شكسته بالهای من،به گاه كوچت ای یاسم

                                    كه آزادم ازاین دُنیا،بده بالم رها گردیم  

شریك رازهای من ،علی ای قطب اعجازم

                                 قبولم كُن كه تا شاید(حمیدت)رافدا گردیم             

اگرشهدی،اگرشیرین،اگرماهی اگر پروین

تورامی جویم ای یا سین،ای صورت حورالعین

جما ل توبه زیبا یی،برد صبر وشكیبا یی

چرابرما نمی آیی،ا لی ای یا رنا زُك بین

مُحبت زنده می سازد،به هر عا شق كه جا نبازد

غلام بر ما لكش نازد،چراسا زی مرا غمگین ؟

تو مولا یی ومن بنده،كه با عشقت شد م زنده

به مسلخ میزنم خنده،چوبینم روی تورنگین

الی ای یوسف كنعا ن،عزیز مصر رامهما ن

بكُن یا دی تو ازآن جان،بیا بیت الحزان رابین

كُجایی ماه تا با نم،مرا درخود مپیچانم

چو دریا غرق طوفا نم   بیا آرامشم بُگزین

ای جایگهم كویت  بهتر زفلك رویت

ای بسته به هر مویت  صد غافله ی سنگین

(حمید) آن عا شق زارت،بیمار به دربارت

از لفظ شكر با رت،او را تو بده تلقین  

تو بهانه ای

برای هر آغاز

هر نیت

هرگام

هرکوچ، ایکاش

در کوچ آخر، منتظرم

باشی

 باغی که وعده اش را

داده ای، با

هرم نفسهایت، عوض خواهم کرد

وسوختنم را به

شادمانی جشن میگیرم

....... كوچه ی خانقاه....

محـــــــــــــكم...

میگُـــــذارم....پَرچینش میسازم....

.

 ..........  د ستم راروی آشیانه ی ..ذهنم...

قفسی ساخته ام ....

مبادا ،مرا از كنار گُذر  ....جوی آب

            از میان كوچه ی( آقا با با)...

از گُذر پُل عشق كه تو احداثش كردی

ازجوی باریك...باغهای ..عمو( نصراله)

..........به چشمه ی حسن خان ..برساند.

تا پرچیـــــــــنهای د لت را..كنار زده...

                               شــــــــاید...شاید.....

   از باریـــــك ترین..

راه سپیدارها...كُلـــــــــــــــــــــــــبه ی ..تو را پیدا كُند

        كه بعد از باغهای( ابراهیم) بود...

راستی هنوز .......................

دربرفها رد..گامـــــــها را می شماری؟؟؟؟؟؟

وآیا هنوز در ...كورسوی...سوختن چند..!!!!!!!!

شاخه ی خُشـــــــــك...در انتظا ر منی ؟؟؟؟؟؟

تا لاشه ی دود گرفته ام...

را به سیــــــــــنه ات...

                                                          بفشاری...

چه قشنـــــگی ..در این صبح....!!

                                 آیا میتوان باور كرد........

كه تو...................

هنوز درب را بسوی من بازمی كُنی؟؟؟؟؟

چه صبح سردی است..

كتا بها یم..

را روی كُنده ی درخت    آشــــــــتی

    جا گُذاشته ام...

میبوسم ..دستها یم را كه برای رسیدن به تو.......

با نسیم ..جنگیدند..در نبردی................

با صبح

  كبود شده.

اما .اما .اما......

گونه هایم......

                     هنوز .....فرش قرمزی...بافته اند

تا پاهایت..را

                         بر گونه هایم بُگذاری.........

نه  ...بر چشمان یخزده ام..!!!!!!!!!!!!!!

                كه پلك زدن

                          ..را با ترس انجام میدهد.

     دستم را بگیر.................

                  باشد...

                              بهاری ..با تو باشد..

بهاری ....كه لبخند تو......

             . وبرق آخرین نگاهت

             آفرید گار..آن

است....

كاش ..............!!!

دوباره ...در كوچه ی ..خانقاه

                                            زیر باران......

        مو هایت را كوتاه می كردی....!!!!؟

قسمتی از مثنوی شلمچه تقدیم به همه ی كسانی

كه بهترین سروده هایشان  را در

دفاع از تمامیت ارضی ایران وانقلاب سرودند

و........

الی  ای شلمچه، مكان حضور

               الی شاهد، ذكر های عبور

الی ای همه، عالــم از نام تو 

              ملائــــك زند، با ل بربام تو

الی ای همه پر ،زدردی و خون

           قدیسان عالم،به پیشت زبون

الی ای همه،پـــورها راتوما م 

            بگو از برایم،سخن یك كلام

شهادت چه معنا دهد،پیش تو

              محبت نمودی،برآن خویش تو

شهادت درآن، وادی بی كسی 

            چنین دلربا بود،یا چون خسی

اگر یاری از یاری، افتاد دور 

             تو میدانی ای ،خاك بیتاب وعور 

بگو شرح یك،فطعه وباب را 

             همه پاسداران، بی خواب را

بگو شرح بی تابی،سنگران  

            بده شرح بی خوابی،اختران

بدن شرح یك، پرده زان نینوا

            غم تیر وتركش،فغان و دعا

غم نوجوانان    ،سربند كو

               غم سنگران دماوند ،كو؟

كجارفت ،یاران وخوبان ما 

             همه دل ربایان، بی  ادعا

كجایند یاران،محبوب وناز 

               غریق دعا ،دركمین نماز

كجا رفت یاران من ،ای عجب

           كه جا مانده ام،دراین تاب وتب

تومیدانی ای،خاكریز وفا 

                چه معنا دهد،دوستیها صفا

تو میدانی ای،جنت وكوثرم 

            كه بعد از رفیقان،كجا ره برم

تو ای مهربان داریوش گواه

           صدا كن تو محمود را بانگاه

رفیقان من را ،چه كردی عزیز

         چه گفتند ،در پشت آن خاكریز

كجا رفت ،سردار نامی جنگ

            حسن باقری، در كمان چون خدنگ

كجا رفت، نجوای یاران من 

           به شبهای حمله، به دشت ودمن

كجایند پوران گمنام،جنگ 

              كه سربرنتابیده اند، از تفنگ

كجایند نا م آوران ،جهاد 

              كه جان را، برای دپو می نهاد

كجایند،رزمنــــدگان جوان 

              بدون پــــــلاك،وبدون نشان

كجایند،یاران پاك امـــــــام 

              شهــــیدان گمنام ،امیر تمام

توئی شاهد .چشمهای ترم

             كه بعد از رفیقان، چه آمد سرم

توئی شاهد ،دردها، رنج من

         توئی مدفن ،بیشمار، گنج من

بود روزی ،آغوش خود وا كنی

       مرا در، درون خودت جا كنی

فراق عزیزان ،چه ها كرده وای! 

    حمیدی كه حر بود، چون برده وای!

خدایا نجاتی بده این( حمید)

كه جانش زهجران به لبها رسید

بوی اسپند ،بوی كُندُر،

عطر چادُر،طعم شربت

 تو فضای شهر پیـــــــــچید،

شهر عزت شهر غیرت

یه طرف ،جوانی زیبا،

دُكمه هاشو هی میبنده

یه طرف،جوانی خوشحال،

داره با دوستش میخنده

یه طرف گرم تعاریف،

از زبان یه بسیجی

  یه طرف تفسیر دنیا،

توی  گوشه ی  دوئیـــــــــجی

یه طرف یه مادر پیر ،

قرآنی به سینه داره

  دســــت لرزان چش گریان،

دنبال یه نو نــــــــــواره 

 یه طرف یه پیرمرده،

مث كوه ایستاده والله

پرچــــــــــــمی بد ست را ستو،

 قرآنـــــی گرفته بالا

یه طرف دختركی ناز ،

پُرشرم گیسو كمنده

دنبا ل تا زه دا ما د ش،

زیــــركی دا ره میـــــــخنده

یه طرف دوتا برادر،

نوجون وسربه زیر

چون كه هیچ كسو،نداشتن

 هردوشون والله دلگیر

این یكی به اون یكی گفت،

داداشی خدا كریمه

 اگرم همـــــــــــین یه لحظه ،

 آخرای   زندگـــــیمه

خنده ای، یه شوخی خوب ،

 یه نظر، كه خوب ببینم

آخه فردا ،فرصتی نیست

روبروی تو بشیــــــــــنم 

من امشب شكوه ای دارم،زدست حضرت ادم

كه تا شاید د می گیرم،از آن بیداد گر دا د م 

به یك لحظه از آن مینو،مرا آورد دراین كو

 جهانی در ید من بود ،  چرا از پای افتادم

بیاای عشق جان افزا،دمی فازغ شو ازدنیا

كه این دنیای وانفسا،بكند از ریشه بنیا د م

بیاور خُم آتشگون،بده جا می ازآن میگون

زنم چنگی براین گردون،چوكاهی درره بادم

بیا ای عیسی مریم،براین میت بخوان یكد م

ورا آزادكن ازغم كه ازهجران چو فرهادم

بیا ای نم نم  باران ،براین خشكیده باغ جان

كه از دوری آن جانان،فلك خم كرد شمشادم

توانی نیست این پیكر،توسل جو(حمید)آخر

كه زلفینش بود محشر،بگورحمی كه افتادم 

موضوع شعر :انتظار غریب

پشت این پنجره ها ، اگر بمانم ، زبانم لال

و یا اگر ، نامی غیر تو بخوانم ، زبانم لال

در انتظار تو هر روز من با آئینه

راز ها دارم، كه اگر شكانم ، زبانم لال

نام تو چون دعاست ، هر صبح و شام

اگر غیر تو ، بخواند، زبانم ، زبانم لال

در آرزوی دیدنت ، شب گرد كوچه ام

سر از كویت اگر ، كشانم، زبانم لال

چودیدار سخت شد ، زمستان در پیش

تو را به هُرم نفس هایم ، ار بسوزانم زبانم لال

اگر، كه  لبانم، زند  تبخال،بر آن لب

 یادبود ،   تبخال  ؟؟بوسه و لبانم ؟زبانم لال

چرا هر صبح خوشحالم ، كه امیدم شده رویت

اگر امروز ، تورا ببینم و نخندانم زبانم لال

فرداها كه دیر، می آیند و زود، می روند

مرا  مباد گریز پائی ، زان دبستانم زبانم لال

شمیم بوی تنت، تمام فضای ذهن من

اگر نباری ، باران عطر، در گلستانم،زبانم لال

تمام ثانیه ها ، بی تو صد سال است

اگر تمام نشود ، انــتــظــار، این زمانم ، زبانم لال

 فروغ روی تو چون ، روشنی این كلبه است

مباد كه، در ِ ،این كلبه بی تو بچرخانم ، زبانم لال

روز مرگ من ، نزدیك است ، گام بردار

كه من از مرگ ، روی بگردانم ؟ زبانم لال

چكاوكی كه از غریبی، خواند دیشب مرد

می خواند پشت این پنجره ها، اگر بمانم ، زبانم لال

چو راه طولانیست ، و تنهایی عین مرگ

چگونه پای گذاری (حمید) در بیابانم ، زبانم لال

شب ا ست و،رو برویم ماهتاب است  

 تما م گریه ی من، بی حساب است

شب ا ست و،نا له های بــــیكرا نم

 بسا ن فصل های، این كتــــاب است

شب است و،رازها یم گشت سنگین

 وپشت طا قتـــــم، در پیچ وتاب است 

شب است و،گُفتنی هایم چه بسیار

  وگوش عقل، با چنـــــگ وربا ب است

شب است و،آرزویم گشت خاموش

ورویاهای من،رنگ  حُبــــــــا ب است

شب است و،گُفتنی هایم همه درد

 واستعدا د تو ،دراجتــــــــــــــناب است

شب است و،یاد آن دیدار آخر

 چو دارویی،به نا سورم صـــــواب است

شب است و،یا دلبخند قشنگت 

 د ل خونین من ،را كامــــــــیا ب است

شب است و،وقت بیداری رؤیا 

ورؤیای وصالت،چون شــــــراب است

شب است و،گاه خود آرایی ماه

رُخت بنما عیان، كه آفتـــــــــــا ب است

 شب است و،گاه مُرد ن زود آمد

وچشما نم(حمید)د راضـــــــطراب است 

شب است و،رنگ خوابم دیدنی شد

ورنگ و بوی تو ،در رختــخوا ب است

پرواز

سلام ای کسی که نمی شناسمت....

              اما......        ... اما از من دور نیستی

  .....گذشته ما

                  ..............................شاید برسد به   

       زمانی که آدم

                                 .....سیب را گاز زد

یا....زمانی كه ............

                            ....ما را با هم.......

   از یک گل آفریدند..

                       ..... ته مانده گلها.!

   در فضایی...

              ................تنگ   ... اما دور نیست که از ..

            این پیله ها

                         پرواز کنیم.............!!!!!

باز، كه رســـــوای جهانـــــــــــم كردی

همدم و همــــره، درد كشـــــــانم كردی

بعد یك عمر، نگهداری رازت، با جان

عاقبت، بهر چه، انگشت نشانم كردی؟

 من كه با خون جگر، راز تورا پروردم

 از چه اینسان، نگران، در نگرانم كردی؟

    من كه با یاد تو، هر شب ،غزلی ساخته ام

   از چه، در بادیـــه ی شعر، دوانــــم كردی؟

      من كه روزان و شبان، لال بدم، چون فانوس

     از چــــه، اینبار، نفس سوز زبانــــم كردی؟

   من كه چون جنگل افرا، گل یــــادت بودم

   از چه ای عشق نفس گیر، خزانم كردی؟

    من كه در كوچه، به یاد تو، همه می گشتم

   از چه، در كوی خودت، باز دوانم كردی؟

      من كه راز سر به مهرت، بخودم فاش نشد

     از چه، ای عشق، تو رسوای زمانم كردی؟

     من ،همه امیـــــد دارم، كه زمان برگـــــردد

     و همان كــــوچه، كه اول، شادمانــــم كردی

     كــاش دنــیا، به یكی آه من ،آند م میـــــمرد

     خود برفتــــی و، مرا، جامه درانــــم كردی

     گل یاد تو، چه زیباست، دل و جان (حمید)

     وین نشانی، كه قدش را، چو كمانم كردی

گریه هامو كا ش می دیدی،  رنگ خون   رنگ شقایق

رنگ   د لو ا پسی من،  رنگ   گونه های      عا شق

گریه ها مو كاش   مید یدی،  مث  بارون      بهاری

مث  ساحل  واسه  دریا،   جای  پاها ت     یادگاری

 مث  یه  حوضك  كوچیك،  آرزوم   عكس   یه ماهه

اما  هی  دلم  توچنگش ،  قسمتش    شب     سیاهه

مث  یه  گل   توی  گُلدون،  چشا شو  به باغ  میدوزه

 قسمتش   ازهمه  دریا، جرعه ای     د ر ته    كوزه

سخته  رفتن، سخته  موندن، توی    د لواپسی   مُردن

سینمو   میدم  به  د ریا،  گُم   میشم،  موجو   سپُردن

كا شكی  این  پنجره  واشه، تا بیا د    بوی     بهاری

پر بگیرم ، من  دوباره، باغو    تو  چشا م     بكاری

كا شكی  این  پنجره  ها رو، توی  د یوار  نمی كاشتن

تا زه   ا ون   لحظه  تو  دنیا، حُرمت  عشقو  گُذاشتن

كا شكی  این  پنجره  واشه، تا كه   ا شكامو   میدیدی

شا ید   از  روی   رفا قت، ناز   اشكا  مو     كشیدی

كا شكی  این  پنجره  واشه ، آخه   وقت   مُرد نم  شد

شا ید  اون  دست  نجیبت،   تكسوار   بُرد نم      شد

موضوغ:انشقا ق عدالت                                  ص:1

سكوتی درخانه ی ،جانم نشسته            دودست ،پُرتمنایم شكسته

چوخواهم ازعلی،نامی برآرم              خودم را درنجف،جامیگُذارم

چودركوچه بگریم،درره دوست           همه دانم كه تنهاییم،ازاوست

علی   ،یعنی ازل تنها نشسته             دوزانو دربغل،با دست بسته

علی   ،یعنی ابد یعنی حقیقت            علی  ،یعنی نُبوت با شریعت

علی   ،یعنی كه راز عشق دارم         علی    ،یعنی چودریا بیقرارم

علی  ،یعنی كه ای دلهای خاموش     علی در انقلابش،شُد  فراموش

سكوت عاشقان پرپیچ وتاب است       سكوتی اینچنین خود انقلاب است

علی    یعنی،ثقیفه بی اساس است      علی   یعنی،شریعت رالباس است

علی     یعنی،تقیـــــــُد برشهامت        علی      یعنی،ستون هرامامت

شجاعت را من از احمد بدارم           شهامت ذره ای از خاك یارم

شجاعت را چنین   معنا نمودم            شهامت را من از ،گردان ربودم

شجاعت در صفین همرزم من بود         لباسم از قفا شكل كفن بود

شجاعت در تنم، بیداد می كرد          سكوتم عشق را،ایجاد می كرد

شجاعت را ،به خندق كنده ام من      كه درهجران یاس شرمنده ام من

سكوتش را ،همه واگویه هایم          فقط چاه است رفیق مویه هایم

به شبهای فراق وبی پناهی              وجودم پر شد از عشق الهی

شبی كه دستهایم،یاس میبرد          شبی كه عشق را احساس میبرد

                                                                         ص:2

شبی كه خاكها را،خانه كردم           كه محرابی چنین ،ویرانه كردم

شبی كزغسل او،آب آبرو یافت        شبی كه موی غم برشانه می بافت

شبی كه ساقدوش ،خاك گشتم         سكوتی كردم و،كنجی نشستم

شبی كه یاس من را،دید پاییز         سكوتم برغضب،بُگزید پاییز

سكوتم یعنی ای یاس سفیدم           صدایی غیر نامت،كی شنیدم

سكوتم راكه قسمت كرده بودم        به زهرا تا رسید ، شرمنده بودم

تو میدانی چِِهِ در (چاه)دیده بودم     بدان روی تودر(چَاه)دیده بودم

زمین درآفرینش مرده دیدم            كه زهرا را در او پژمرده دیدم

به جان قالب تُهی كردست آنخاك     سراپای وجودش گشت نمنا ك

بیا همراز دردم ،چاه خاموش        كه بعداز احمدم گشتم فراموش

چوپهلوی تو را این چشم دیده        ازاین نامردمیها،اوبریده

بیا پهلوی احساسم،توبنشین          بیا ای مهربان یاسم ،تو بنشین

بیا همراه من ،ای پاكدامن           بَرَم این یادگارانت، كجا؟ من

حسن را درمدینه میگُذارم            كه داد از دامن گردون ،برآرم

سكوتم را همه قی كرد درطشت        حسن غم را همه می كرد درطشت

سكوتم باحُسین آواره كردم              عدو ازكاكُلش بیچاره كردم

سكوتم با حُسین بر(نی)نمودم          اسیری را چو زینب می سرودم

سكوتم باعباست ،دیده بودم             طمع از علقمه،بُبریده بودم

كنارعلقمه ،تامست گشتم                زخجلت در برت ،بی دست گشتم

لبانم راكه روزی،ذكرحق بود          میانش یا حسین و،یا شفق بود

دودستانت كه روزی یاورم بود        بُریدند چون عطش آب آورم بود

خجالت میكشد،سیراب ازآب             كه عباس تشنه لب،برگشت بی تاب

كنون دركوچه های شهر آرام             زنم از خون دل ،جام از پی جام

كنار خیبر یادت نشینـــــــم                 خبرازخیبریان،میگُزینم

اگر صددرب خیبر،پیش رویم          زجایش میكنم ،وزعشق جویم

اگر خیبر زمن ترسید ،آنروز          بدان ذكرت به لب شد،آتش افروز

كُجا من تاب خیبرها بدارم              كه رفت ازمن ،قرار كارزارم

كجامن سینه ام ،آرام گیرد             كه این آهوبچه ،كَی رام گیرد

زمانی كز فلك میكرد،انفاق            همه درنهروان ،گشتند چون فاق

دودسته گشت،همه دلهای بیدار          كه قُرآنها ،نفاق كردندبردار

به نیزه تا بدیدم ،ماه قُرآن               برون از دل ،برآمد آه قُرآن

چو دیدم انشقاقی،فرق خودرا            به (فُزتُ رب) نمودم غرق خود را

                                                                           ص:3

چو آن ملعون به دستانش مرازد       چوفرقم باز شد،این پرده را زد

لبانم را كه غرق از نام رود است     به  (فُزت ورّب كعبه) سرودست

سحرخونین شُد از، دریای خونش    زمان خجلت زده،در پای خونش

زمین خالی زعشقی،لافتی شد          چو فرقی،درسحرگاهان دوتا شُد

چومحراب اینچُنین،گُل كرددرخون    ستاره برنماز،مُل كرددرخون

چودیدارش،به یك خنجربباید          قلمها از خجالت فاق زاید

خجالت چون كشید،ازفاق قلم ها         به فرق تا میرسد،می اُفتد ازپا

كه تنها فاق مولا،حق سُراید           كه تفسیرانشقاق،ازكلك ناید

خجالت می كشد،این مركب نی        كه تاسرمیشكافد،خون كُند قی

اماتاواژه ی فرق،می نگارد           زند نعره،عدالت داغ دارد

زمین سرچشمه ی رودم كُجارفت؟    زمان آن گُردمحبوبم،كُجارفت؟

توانی نیست ای گردان گردون        چه گوید این (حمید) از مركبی خون

آفتاب چه زیبا ست..

چه نسیم دل انگیزی .....

           امروز حتما میرسم....

كفشهایم را كه از ..بازی كودكانه ی

                                       دیشب مچاله شده بود

پوشیدم ....لقمه نانی ....كف دستی آب ...

كتاب.... ندانستم ....چه برداشتم ..

اما .كودكیم را لایش پنهان

كردم..........................

از ..كوچه (آقا بابا) رد شدم ..

              نگاهی به (سنگای آسیاب)     

                                   كه محل شنایمان بود كردم

از روی پل چوبی   بسیار محكی

                           كه خیلی سال عمر داشت

گذشتم ........دویدم...........

                              كنار باغ (عمو نصراله)

راستی چه نسیم سُكر آوری

                     چه بوی گل وگیاهی....!!!

پاهایم را كه انگار میخواستم ...

به بهشت وارد شوم

حریصانه ..

به آنور پرچین رساندم

غرق گشتم در شبنم...

در عطر ...در سبزه ...

دستهایم ...انگار صورت حوریان ....

...را نوازش میداد

از  كو چه باغ قشنگ وباریك وسط

باغ عمو نصراله

كه مرز بیین.......باغ عمو كریم هم بود گذشتم

به كلبه كه رسیدم .

.خاكستر داخلش..هنوز گرم بو د

روی كنده های درخت داخلش نشستم تا اینكه

خودم را پیدا كردم ....

       راه افتادم

 از آنطرف باغ به چشمه ی قشنگ

 (كینی حسنخان)

رسیدم چشمه در ..

.سراشیبی نرمی ودر گودی زیبایی قرار

داشت .........چه اب زلالی!!!!!

!چه نسیم دل انگیزی

دو بید  كهنسال كه تنومند ایستاده بودند

با هیبتی زیبا در مقابل ....

تلالو اولین پرتو های نور ایستاده

بودند....دست راستم باغ قشنگی بود

دوستش داشتیم

چون درختان كوتاهش

 میوه هایش را در دسترسمان قرار

میداد..باغ (به) عمو ابراهیم زرد آلوهایش

    بسیار تنومند

بودند...دست چپم كوچه باغ بزرگ ..

..وپری قرار داشت كه گویی

هیچگاه آفتاب زمینش ..را ندیده بود

محو صدای پرندگان.. آنقدر بیخود شده بودم

انگار در ابرها  راه میرفتم ..كُنده درختی بود

كه به اسم....( درخت آشتی)....

 معروف بود در كنار

گذر چشمه ودر ابتدایی ترین

نقطه ی شروع كو چه باغ

به آن تكیه دادم محو شده بودم از هوا 

از بوی گلهای محمدی كنار پرچین

از مزه وخنكای آب

از شكوفه های به....

از خاكستر گرم دیشب بچه ها......

از كوچه باغ .كه گذشتم..اورا دیدم ....اما چرا ...

كتابهایم را روی كنده درخت آشتی

جا گذاشته بودم.....؟

از كنار (چم ارمنی)...رد شدیم و آزاد ورها

مست چنین روزی ...قدم میزدیم ...

.سالهاست ...از آنروز

میگذرد ومن ....

هنوز دنبال كنده ی درخت اشتی هستم كه

كتابهایم .....را به امانت ...نگه داشته

...ومن هنوز دنبالش میگردم ...

راستی كودكی من لای

برگهایش بود ....

كاش این..{ بازار 22 بهمن}.

................ به روز اولش و

به باغ عمو نصراله  

 وعمو ابراهیم  

  وعمو كریم باز

میگشت ....شاید درخت  .... آشتی ....  كه 

بهترین دوستمان بود

واكنون درمیان .....اوراق فروشیها ...!!!!!!!

     گمشده كتابهایم

      كه.......... كودكیم.... را لای

آن پیچیدم ....پس بدهد .

.ومن هم مثل همیشه

درآغوشش بگیرم ..واز (كینی حسن خان)..

سیراب وسرمست گردم

راستی شما نمیدانین...،؟ 

..درخت ......آشتی.. كُجاست .؟؟؟؟

كتابهایم.... را ،ندیدین؟؟؟؟؟؟؟

اورا هم نمیبینم........!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

عروس پلاك

می شناسمت.....

چه بوی دل انگیزی داری....بچه ها ..به تو .

می گویند ...چفیه

چه شنیدی؟ ...

راستی در عبادت چكاوك ها ...    

چه خواندی؟

....در زخم ....بالهایش...

كه سبز ترین لبخند را

........... نثار خاك كرد

می شناسمت.........

قمقمه ی خالی...!!!!!

كه ..در تو جای می گرفت دریایی

اما..... چراهمیشه لبانت.....خُشك بود؟!

     چه ریختی؟

          در.....

سربند خاكریزها..      كه هنوز....

زمین....  

عطشناك دنبال جـــــــــــــــرعه ای.......

از    دریای توست!!!

می شناسمت      ...........

چه ماشه ی   نـــــــــــــرمی......!!!!!!!!!

چه صدای ... دل انگیزی......چه..سرودی.؟

در(قــــــــــــــــربۀ الی الله)

چه گفتی ؟    .....

كه هنوز!!!!!

تاریخ تفسیر آیه ای از

                      سوره ی

تورا تفسیری آنگونه ..... نتواند...........!!

می شناسمت....

سینه سپر كرده ای چه قشنگ   ... 

بچه ها ی ....  عاشق به..    به تو می گویند...سنــــــــــــــــــگر

راستی چقدر بزرگی....كه هنوز جا داری

تا تاریخی........ از عاشقان را

  در كوچه باغهای خاطراتت

   ........پذیرا باشی

میشناسمت    ...........  آی زانوانی

كه به خاك اُفتادند

...........       وقشنگ ترین سجده را مهیا

كرده    ... ذكری از عشق.................

 خواندی

چه گفتی ....راستی .!!!!

.....  كه هنوز كوههای سربه فلك كشیده

گوش میدارند، وزمین .....  درانتظار

واگویه های تو...................... به گلهای

 سرخ آغوش

نشان میدهد.....

شاید عطر نفس تو......... چنین.!!

 بیتابش كرده دوست من

گــــــــــــــــــــــــــل ســــــــــــــرخ

 شمعدانی..........

  میشناسمت........

مسئولین...به بچه ها می گُفتند...

 مواظبت باشیم

اما نه...........

.....تو مواظبمان بودی

  راستی چه نامت بود........

.پــــلاك؟

چه آیه ای را در....خودت حفظ كرده

ای......كه هنوز...

سالهاست  در صحافی زمین.......

      بهترین نشانه ها

را.....بر دیوان ...

عشق سروده ای  ....كه حتی.....

ابر وباد و

مه خورشید  ..نتوانسته 

 من را از

 دیوانم ........جدا سازد

   شاید رمــــــــــــزعبور

عشق بود ی..............بر

 راههای آسمانی...

واما...................................!!!!!!!!!

چرا خیلی ها...تو را شبی  ....   ،

كه عروسیشان بود .....

پاره كردند.!!!!!!!!!!

چرا هنوز تاریخ وبشریت  ....

نمی تواند ....

راهی به این ...وصلت ..ببرد

شاید عروس پذیرای این بود؟؟؟؟؟؟

میشناسمت.............

آی مُكعبی

كه نوشته ای بر .....چهره داری

نام:گمنام.............

فرزند:روح اله.............

محل تولد:ایران..............

راستی ..تو برای هر كس ناشناسی..!!

       برای من عین

 شناختی......

تو همانی.......كه پلاك را بریدی؟.!!!!!!!

راستی وصال چه زیباست.......

      برای تو

هنوز دنیا ..درآرزوی ......نامت..

برگه های تاریخش را ...

حریصانه .....ورق میزند

شاید ......تو را 

 و ....عروست را ..

بشناسند

اما من می شناسمت ......

تو را در شب زفاف

                                           .........دیدم

كه حنا بسته بودی...!!!؟

دویدی...حتی بر نگشتی مادرت را ببینی...........

و اشكهای مرا.............

كه برای .... نمناكی

                            راهت چكید.!!!!!!!

بسمه تعالی

در مورخه13 رجب سال:هفتادونه مطابق

 با :بیست وچهارم اسفند ازتلویزیون جمهوری

 اسلامی بیت اول را كه نمیدانم از كیست قرائت

 كردند وبرای كسی كه بیت دوم را تكمیل كند

 جایزه تعیین كردند كه من سعادتی نصیبم گشت

 ودرایام تولد مولا درشب شعری در اسلام

 آبادآنراقرائت كردم انشاالله مورد قبول حضرت

 امیر  ومورد پسند شما ادیبان واساتید عزیز

 واقع گردد            با تشكر علی مددی

((ولای مرتضی حصن حصین است)

               (حب آل علی با حق قرین است)

شكوه عشق مولا، در سماوات

               چو پروین و چو ناهید و زمین  است

جنت، لبخند او در هر ملاحت

                 قسیم نار و ،فردوس برین است

عدالت، زنده شد از نام مولا

                كه اینش تحفه ی، حق مبین است

شجاعت، با علی معنا پذیرد

               كه دستش ،ید بیضای امین است

عبادت را، ز مولا باید آموخت

              كه آخر سجده او، بهترین است

شهادت را ،كسی معنا نماید

             كه جانش، چون علی در آستین است

حمایت از نبی، با جان و دل كرد

            گواهش زخم بسیار، .. صفین.. است

تو ای كافر، كجا خواهی گریزی؟

           علی با ذوالفقارش، در كمین است

زمانی كه ،رسولش كرد پرواز

          علی تنهاترین، تنهاترین، تنهاترین، است

قلم از لذت ، نام نكــــــویش

           به سان، بارشی از انگبین است

(حمید )این روز را نیكو شمارد

          كه مولود حبیب، آخرین است

خدایا ،جمع ما را ده دلی شاد

          كه دلشادی ما، در علیّین است

باد.....

پیچید..........

میان گلــدسته ی نور...

كنــــــگره ها...

مملو ،از عطر خیــــــــال

                                 چشم هایی..

به تمنای ..وصـــــــــــــال

دستها یی...

به فراخــــــــــــی ،..نیــــــــــــــاز

من از آن دورها می آیــــــــــــــــــــم...

                                         سائل...........

تا وضویی سازم

از...............              (  پاشنه ی پای كودكی دلبند)............

و...شفـــــــــا میدهد...    آوازه ی ..... رود

باد....در چاد ر ....مشكی،

                                           .چه هویداست....

و..نمازی،...   كه در من جاریست

بعد تكبیرة الآحرام،.بـــــــاد،......   درفضای چادر،، مشـــــكی یار

                 بعد،...قد قـــــــــامت ...........        پرگار وجود.

...

سجده ام....................نقطه ی ثابت....  پرگاری است

كه همه ،.با ..همهمه ....محـــــــــــــــــــــــو......

  .زیبایی سجاده ی ..مــــــــــــــــــــــــن

غرق دریای دعای......( گل  سرخ..

كه بیفتــــــــــــــــاده .به رود..

من....آزاد ورها   ...اقتدا .میــــــــــــــكنم.....

 اكنون به بلـــــــــــــــــندای وصـــــــــــــــال.

دل سپـــــــردم .به رود ..

                                 به... بـــــــــــــــــــــــــاد

غرق دریای....نیـــــــــــــــــاز......

روبرویم ،با ناز،چادر،مشكی او ...........

                                         اهتــــــــــزازش..پیدا

پشت هر...سجـــده ی من...

                                      یك جهان ..در سجــــده...

.

بادپیچیـــــــــــــــــد.........